Indie rockowe granie to zdecydowanie nie moje klimaty i często z miejsca deklasyfikuje kapele, które z takim gatunkiem się identyfikuje. Bo właśnie jak na ironię indie znaczy popularnie, tak jak wszyscy, typowo i szablonowo. Nawet ciuchy mają takie same. Na koncert wyciągnęła mnie Panna Magdalena, zapowiadając już dawno że na niego idziemy, i chwała jej wielka za to! Po pierwsze dzięki niej udało mi się na temat spojrzeć troszkę z innej strony, po drugie prywatnie bardzo potrzebowałem tego wyjścia. I jeszcze jeden argument przekonał mnie bym pojawił się niedzielnym wieczorem w częstochowskim Carpe Diem – bardzo przychylny wpis na blogu Puzdra, choć nie traktowałem go szczególnie poważnie, bo Irenę porównano do raczej niewymagających zespołów młodzieżowych.

I pierwsze wrażenie załamało mi grunt pod nogami. Zdecydowanie bardzo się myliłem bo w chłopcach poza wcale nie nienaganną stylówą nie było też tych schematów, które spodziewałem się zobaczyć. Wręcz przeciwnie, miałem okazję posłuchać czegoś nowatorskiego, z pomysłem, ale przede wszystkim z jakąkolwiek dozą artystycznej kreatywności. Oczywiście była także energia, choć nie miażdżąca, ale dlaczego miałbym chwalić to co jest w każdym właściwie zespole młodzieżowym niezależnie od jego poziomu?

Irena tworzy specyficzną strukturę swoimi utworami, która szczelnie wypełnia pomieszczenie odsłuchowe. Momentami ma się wrażenie, że partie instrumentów i linia melodyczna wokalu tworzone są na podstawie algorytmu w jakiś przedziwny sposób zespajającego je w spójny szum. Struktura ta, choć nie jest sztywną zasadą i chłopcy swobodnie robią od niej niewielkie odstępstwa zbudowana jest na prostym mechanizmie: gitary budują w typowy dla indie sposób ścianę – stylowy mur w centrum rozpędzonego miasta, na którym, grający na basie, Adam Kępiński (który według mnie szczególnie zasługuje na pochwały) maluje graffiti nadające ścianie tożsamości, identyfikujące ją z miejscową społecznością. Perkusista Janek Pstrokoński lekko i może troszkę z boku, wygrywa rytm tych ludzi i tego miejsca. Miało się troszkę wrażenie że odgrywają swój fragment Warszawy, że to właśnie ta ściana, którą mijali spotykając się ze znajomymi z bloku czy kamienicy.

Linia melodyczna wokalu dobrze wpasowywała się w resztę, ale frazowanie tekstu było banalne i rzekłbym nudne, raczej spychając jego sens na dalszy plan. Mi przez cały koncert, naprawdę rzadko kiedy udało się na niego zwrócić uwagę. Niestety tym razem z korzyścią dla zespołu, bo podobnie jak frazowanie, tekst nazwałbym poprawnym i tendencjonalnym, mogącym się ewentualnie spodobać dorastającym nastolatkom. Z drugiej strony ile można oczekiwać od zespołu, który sam swoją muzykę określa jako „gitarowy pop z polskimi tekstami’?

Chciałem jeszcze oddać wielki szacunek dla akustyka, który realizował koncert w Carpe Diem, jeśli był to akustyk zespołu to nazywa się Łukasz Zygarlicki, naprawdę polecam.

Niestety cala ta historia ma tragiczny finał. Wiem że zwalanie wszystkiego na jedną osobę raczej jest krzywdzące, ale to co się stało w studio zasługuje na miano tragedii narodowej. Panproducent wszystko co chłopcy z siebie dali spłaszczył, zgniótł i wykastrował zostawiając nam muzykę, którą możemy sobie puścić w radio RMF MAXXX. Jeśli kiedykolwiek w swoim życiu spotkacie mężczyznę, który będzie się nazywał Kamil Łazikowski i będzie utrzymywał że ma coś wspólnego z muzyką pierwsze co zróbcie to przywalcie mu czymś twardym w jądra, i najlepiej tak, żeby je wypluł. Irena jest niestety przerażającym przykładem jak niszczy się potencjał artystyczny dla kasy. Swoją drogą zastanawia mnie czy naprawdę na muzyce pop zarabia się tyle więcej niż na dobrym graniu…

Ja mam do tej smutnej historii jeden komentarz: nigdy w życiu nie kupujcie płyty Ireny, ale koniecznie idźcie na ich koncert, i to najlepiej jak najszybciej!

P.S.

Jakbyście byli już na takim koncercie to powiedzcie chłopakom żeby się ogarnęli i najlepiej nie odzywali się już do tego wieśniaka, który robił ich EPkę i ratowali to co dają z siebie na koncertach. A to co macie powyżej to raczej ich słabsza odsłona.